شماری ازمغاره نشينان باميان ميگويند که در ماه مبارک رمضان با کمبود مواد غذايی مواجه اند و تاحال دولت و موسسات با آنها کمک نکرده اند.

ختیمه ٤٥ساله يکى از مغاره نشينان منطقه سنگ چسپان نزديک مجسمه هاى مخروبۀ بودا ميگويد که قبلاً در ايران مهاجر بود وچهار سال است که با شوهر معیوب وسه طفلش در مغاره زنده گى ميکنند.

اين زن از نبود مواد غذايی شکایت نموده، به آژانس خبرى پژواک گفت: (( هرچند ما همیشه روزه داریم ؛ فرقی برای ما نمی کنه که ماه روزه باشد ویا ماه دیگه، خدا به ما قسمت کده که روزگارخود اولادهاى خوده ، با این بدبختی وفقرتير کنيم.))

وی ادعا کرد، زمانی که ماه روزه هم نبود ، اکثرروزها به علت نداشتن مواد خوراکى در خانه، نان چاشت نداشتند . به زمین ها میرفتند؛ ازعلوفه های مانند رشقه، شبدر وسبزیجات دیگراستفاده مینمودند.

ختيمه ميگويد که قبل از مهاجرت در يک خانۀ کرايى در ولسوالى درۀ صوف ولايت سمنگان زنده گى ميکردند وسرپناه نداشتند؛ بعد از آنکه از ايران برگشتند، به علت نبود سرپناه مجبور شدند که مغاره نشين شوند.

حدود سه هزارمغاره در اطراف مجسمه هاى مخروبۀ بودا در شهر باميان وجود دارد و صد ها خانوادۀ بى سرپناه از باميان و برخى ولايات ديگر در شمارى از اين مغاره ها زيست دارند.

اين مغاره ها که در زمان بوديزم مورد استفاده پيروان بودا بود؛ از چند سال بدينسو به مسکن فقراء وبیجا شده گان تبديل شده است.

دراکثرمغاره هایى که مردم زندگی میکنند؛ بیش ازيک فرش کهنه ویا دوشکنجه، چیزی دیگری به چشم نمى خورد .

اطفال از کمبود مواد غذايی رنج برده و لاغر ، ضعيف و نحيف به چشم ميخورند. با مشاهدۀ وضعيت ، چنان استنباط ميشود که مغاره نشینان به زندگی بدوى و زمان بوديزم برګشته اند ودقیقا زندگی عصر بودائیان را از سر گرفته اند .

بودايى ها بين ( قرون٢-٥ ميلادى) مى زيستند.

عرضی حسین باشندۀ اصلى ولسوالى پنجاب باميان، یکتن از مغاره نشینان ديگر از بيکارى شکايت نموده، ميگويد : (( اگر در آمد ثابت در يکروز پنجاه افغانی می داشتم ،نان خشک عیالم را تهیه میکردم ودیگر خدا مهربان بود، برای کار در بازار میروم ، اما کار پیدا نمی شد وشبها دست خالی به خانه برمیگردم.))

وى که از پنجسال بدينسو با چهار طفلش مغاره نشينى رااختيار نموده مى افزايد که با اعضاى پنج نفرى خانواده اش به مواد غذايى و کار نياز دارند.

نامبرده ادعا کرد، کمکهاى که از طرف دولت صورت میگیرد؛ برای آنان نمی رسد وتنها کسانی که واسطه داشته باشند، از کمک ها برخوردار میگردند.

محمد زمان يکى از مغاره نشینان منطقۀ سرخ قول ميگويد که او نان خشک براى خانواده اشرا تهيه کرده ميتواند؛ اما دربین مغاره نشینان کسانی پیدا میشوند که زندگی شان توسط مغاره نشینان اطراف تامين ميگردد.

وی افزود با اینکه مغاره نشینان خود فقیراند؛ اما آنعده از مغاره نشینان همسایه شان که نان داشته باشند همکاری میکنند،برای شان نان خشک ویا از غذای که برای خود میپزند برای آنها کمک مینمايند.

اما محمد یونس باصر رئيس احياء و انکشاف دهات باميان ميگويد که آنها در مورد مغاره نشينان سروی نداشته ونمی دانند که وضعیت مغاره نشينان چگونه است .

باصر که عضو کمیته حالات اضطرار بامیان نيز است، مى افزايد که در ماه مبارک رمضان کدام برنامه کمک برای مغاره نشینان وفقراء را در نظر ندارند ؛ زيرا بودجۀ در اختيار ندارند.

او افزود که تا هنوزمغاره نشینان در مورد مشکلات شان به آنها عارض نشده اند.

اما مغاره نشينان مدعى اند که بار ها به مسوولين محلى باميان عارض شده و از مشکلات مواد غذايى ، بيکارى و سرپناه شکايت نموده اند، اما کسى به شکايات آنها گوش نداده است.

مغاره نشينان نبود سرپناه را از جملۀ مشکلات ديگر خود عنوان نموده و خواستار توجه در اين زمينه هستند.

غلام نبی قانع ريیس عودت مهاجرین بامیان ميگويد که آنها يکسال قبل به وزارت شهر سازی پیشنهاد نموده که برای مغاره نشینان در منطقه تپۀ اژدر باميان شهرک ساخته شود، اما تا هنوز امر ساخت آنرا در یافت نکرده اند.

در سالهاى قبل رياست هلال احمر و برخى موسسات ، البسۀ زمستانى و مواد سوخت براى مغاره نشينان کمک مينمود، اما مغاره نشينان اين کمکها را ناچيز ميدانستند.

مغاره نشينان در حالى مشکلات خود را مطرح مينمايند که سال گذشته فلم افغانى" زنده گى در مغاره " ميان بيست وچهارفلم کشورهاى آسياى جنوبى ،جايزه ويژۀ را ازآن خود ساخت.

فستيوال فلم هاى مستند تحت نام " منازعات ، مردم وصلح " درکتماندو ( پايتخت نيپال ) به راه انداخته شده بود .دراين فستيوال دو فلم مستند افغانى ( زنده گى در مغاره و ديارم ) درجمع ديگر فلم ها ازساير کشورها به نمايش گذاشته شد.

صبا سحر کارگردان فلم " زنده گى در مغاره " ميگويد که اين فلم ٢٧ دقيقه يى زنده گى مغاره نشينان باميان را به تصوير مى کشد که مورد توجه زياد تماشاچيان قرار گرفت

دو تعمير مکتب نسوان در ولايت باميان،

با اعمار اين دو مکتب، مشکل بيش از ٥٠٠ شاگرد ، از حيث جاى حل گرديده است.

در اعلاميۀ که از سوى وزارت معارف به دسترس آژانس خبرى پژواک قرار گرفته، آمده است که اين دو مکتب در ولسوالى ورث ولايت باميان به مصرف مجموعى ٦٤ هزار دالر کمک يونسف( صندوق وجهى اطفال ملل متحد) در ظرف شش ماه اعمار شده اند.

مکاتب روز گذشته و امروز افتتاح شدند.

يکى از آن مکاتب متوسطه نسوان تگاب غارو ديگرى لیسه نسوان پیتاب جوى نام دارد.

منبع ميگويد که تعمير اولى به شکل پُخته و اساسی در یک طبقه اعمار شده و داراى٣ صنف درسی، یک اتاق اداری و سایر ملحقات ضرورى است.

اعلاميه مى افزايد، با اعمار اين مکتب ،مشکل ٢٨٨شاگرد که مصروف فراگيرى درس اند، از حيث جاى حل شده است.

تعمیر دومى نيز بصورت پخته و اساسی در یک طبقه ، ٤ صنف درسی، ٢ اتاق اداری وسایر ملحقات ، در ظرف ٦ ماه اعمارشده و فضاى مناسب درسى را براى ٢٣٥ شاگرد فراهم ساخته است.

در اعلاميۀ وزارت معارف تذکر رفته که یک، يک جریب زمین از طرف مردم براى اعمار هر دو مکتب اهداء شده است.

زينب متعلم صنف پنجم مکتب متوسطۀ تگاب غار ميگويد که تا حال در زير خيمه تدريس ميشدند و سرپناه مناسب نداشتند؛ حالا خوشحال اند که از آفتاب سوزان در امان مانده اند!

محمد رضاء اداء رئيس معارف باميان ميگويد که اين دو مکتب در جاهاى اعمار شده که شاگردان به آن نياز زياد داشتند.

قرار معلومات وى، بيش از ١١٠ هزار شاگرد پسر و دختر در اضافه از ٣٠٠ باب مکتب در باميان تدريس ميشوند؛ اما ٦٠ مکتب هيچ تعمير نداشته و ١٠٠ مکتب ديگر به تعمير الحاقيه ضرورت دارند.

٢٥ پروژه مختلف عمرانى به تاريخ دوم سنبله در ولسوالى بهسود ولايت ميدان وردگ به بهره بردارى سپرده شد.

شاهد الله شاهد سخنگوى والى ميدان وردگ به آژانس خبرى پژواک گفت که اين پروژه ها امروز در ولسوالى حصه اول بهسود به بهره بردارى سپرده شد.

موصوف افزود که پروژه هاى ياد شده که از طرف برنامه همبستگى ملى تطبيق شده است؛ بيش از ده ميليون افغانى هزينه برداشته است.

به گفته انجنير جان محمد حکمت رئيس احياء و انکشاف دهات ولايت ميدان وردگ ، در اين پروژه ها برق آفتابى (سولر) به ظرفيت توليد ٨٠٠ وات، پروژه زنبور دارى، ذخيره آب به حجم ١٢٠ متر مکعب آب، دو پروژه اعمار سرک فرعى به طول ٥ کيلو متر به شمول ١٠ پلچک، ٤ پروژه پلچک ها، ٤ پروژه حفر کاريز ها به طول ١٢٠١ متر ، ٣ پروژه کندن کارى و پخته سازى ، پخته سازى چشمه ها با ظرفيت ٤٧ متر مکعب آب ،سه پروژه تالار جلسات در ساحه ٥٤٣ متر مربع زمين، و پروژه هاى ذخاير آب شامل است.

وى گفت که اين پروژه ها را در مناطق مختلف اين ولسوالى تطبيق کرده که آماده بهره بردارى شده است.

به گفته وى، از اين پروژه ها ١٦٣٧ خانواده مستفيد شده اند.

Hazaras May Play Key Role in Afghan Vote

Long-Oppressed Minority Is Wooed By Karzai, Others

KABUL, Afghanistan, July 25 -- For generations, Afghanistan's Hazara minority has occupied the humblest niche in the country's complex ethnic mosaic. The political power structure has been dominated by the large southern Pashtun tribes, followed by the slightly less numerous northern Tajiks.

During various periods in history, the Shiite Hazaras have been forced from their lands and slaughtered in bouts of ethnic or religious "cleansing." In more recent times, they have often been relegated to lowly jobs as cart-pullers or domestic servants. The abused boy in the novel and movie "The Kite Runner," which generated much controversy here, came from a family of Hazara servants.

But the group now stands poised to play a decisive role in the Aug. 20 presidential and provincial council elections. It has produced a popular presidential candidate, independent Ramazan Bashardost, who is an extremely long shot but has been traveling the country nonstop, preaching a message of government reform and social justice.

Meanwhile, President Hamid Karzai, an ethnic Pashtun who is seeking reelection, and his major challengers are aggressively courting the Hazara vote. The group makes up as much as 20 percent of the country's electorate and had high voter-registration and turnout rates in the last presidential election, in 2004.

"We have become kingmakers," said Mohammed Mohaqeq, a leader of the main Hazara political party, Wahdat-e-Islami, who agreed to support Karzai in return for pledges that Hazaras would be given control of several ministries and possibly a newly created province. "I cannot get elected, because my Pashtun brothers might not support me, but our people can make a big difference in deciding who wins," he said

Mohaqeq has been campaigning in various provinces for Karzai, who has remained largely invisible during the run-up to the elections. Mohaqeq's party has organized an army of campaign workers and has fielded a slate of 14 candidates for the upper house of parliament and provincial councils, including one young man whose posters depict an old Hazara cart-puller bent under a load of goods.

Karzai, whose second vice presidential pick is a Hazara, took pains to appease conservative Hazara leaders in March by approving a controversial Shiite family law, even though it outraged human rights groups because it subjected Hazara women to the absolute control of their fathers and husbands.

Yet the political emancipation of Afghanistan's Hazaras, whose children are flocking to universities and office jobs, has created a generational and political split in a community that long fell in lockstep behind ethnic militia or religious leaders such as Mohaqeq as a matter of survival.

Many older or less educated Hazaras still express strong loyalty to such leaders and say they intend to follow their political instructions on voting day. But many others, including students and former refugees who have returned after years in Iran, said they value their political independence.

"I am Hazara, but we have rights now, and no one can tell me how to vote," said Farahmuz, 33, a laborer who joins dozens of men each morning at a traffic circle, hoping to obtain a few hours of work. "I don't want ethnic issues to come up in these elections, because they can destroy the country again," he said.

Many Hazaras said their sentimental favorite for president is Bashardost, 44, a reformist legislator and former planning minister whose office is in a tent across the street from parliament. He has been campaigning in much the same style, accepting government-provided planes to reach distant provinces but then mingling with voters in parks and markets.

"I like Mr. Bashardost because he understands our problems," said Jawad, 25, a Kabul resident who grew up in exile in Iran and now supports his elderly parents as a construction worker. "He doesn't campaign in luxury vehicles like the others. He came to Shar-i-Nau Park on foot and sat there in a tent and listened to the people."

Reached on his cellphone Saturday in a noisy market in Khost province, Bashardost said he had discovered "a big distance between the ordinary people and the politicians in Kabul," adding: "I am sure we are going to see a revolution on August 20." He also said he had received a surprisingly large amount of support from Pashtuns at home and abroad. "This is something very new for Afghanistan," he said.

As a minority group that has long faced economic exploitation and social oppression, Hazaras seem to be taking particular advantage of political freedoms that have opened up since the fall of extremist Sunni Taliban rule in late 2001.

At a new private Shiite college in Kabul, teachers and students said the elections are important for their community, no matter who wins, because they represent a step toward modern, democratic practices that can help overcome Afghan traditions of ethnic and tribal competition.

"We need to develop the values and practices of democracy," said Amin Ahmadi, the college director. "Unfortunately, ethnic issues still play a large role in our country, and people don't trust leaders from other ethnic groups. But if we can have fair, transparent and peaceful elections, that will matter more than if we get a good or a bad president."

In West Kabul, the rundown but bustling heart of the capital's Hazara community, every public surface is papered with campaign posters. Yet many cart-pullers, mechanics and other workers said they are fed up with both national and ethnic politics. They said that their community suffers from widespread unemployment and poverty, but that no one in power has done anything to help.

"We are not happy with our government, and we are not happy with our own leaders," said Imam Ali Rahmat, 61, who sells firewood. "To them, we are just made of grime and dust. To us, they are just made of false promises. We need a change and we need new leaders, because we have lost our way."

    مظاهره در اعتراض به قانون احوال شخصیه در اسلو ناروی

"ما قانون می خواهیم اما دمکراتیک" بیایید عدالت و برابری را درهمصدایی با مطالبات انسانی زنان افغانستان، ارج گذاریم.

بیا یید برای دفاع از شأن انسانی وحقوق شهروندی زنان، برای برائت جستن از تفکر طالبانی با هدف تحقق ارزشهای مدنی و دمکراتیک، برای تعدیل آنچه قانون احوال شخصیه اهل تشیع نام گرفته، دست به یک مبارزه هماهنگ ومدنی بزنیم.
انجمن ها و نهادهای مدافع حقوق زنان برآنند تا با برگزاری یک رشته تجمعات صلح آمیز و مدنی، صدای اعتراض خود را نسبت به مواد زن ستیز قانون احوال شخصیه، به گوش دولت افغانستان، متحجرینِ قانونگزارِطالب اندیش وجامعه ی جهانی برسانند.
زمان: شنبه 25 اپریل برابر با پنجم ثور، ساعت 3 بعد از ظهر بطرف سفارت افغانستان در STORTINGE اسلو ناروی

اولین شهردار زن در تاریخ افغانستان

جای تعجب است که در برخی از رسانه های کشور خبر انتصاب اولین شهردار زن در مصر به نشر می رسد اما از اولین شهردار زن در افغانستان خبری نیست.
عذرا جعفری بانوی متفکر و فهیمی که نوجوانی و جوانی اش را در راه خدمت به فرزندان این مرز و بوم در عالم مهاجرت گذرانده و تعداد کثیری از جوانان تحصیل کرده افتخار شاگردی وی را داشتند بعنوان اولین شهردار زن در تاریخ کشور ما انتخاب و مسولیتش را در شهر نیلی در ولایت دایکندی آغاز کرده است.
عذرا جعفری بانوی یکی از بهترین و موفق ترین هنرمندان کشور (ملک شفیعی) است.
با توجه به نا امنی های موجود در افغانستان و همچنین کمبود امکانات زندگی خصوصا در ولایات کشور، افغانستان شاهد حضور زنی فعال است که با جدیت و صداقت تمام در راستای پیشبرد اهداف بشری و انسانی وظیفه حساس و در عین حال سخت شهرداری را آن هم در ولایت دایکندی می پذیرد.
دایکندی در مجاورت ارزگان، غور، بامیان، هلمند وغزنی واقع شده است و از ولایت های سرد و محروم افغانستان است و همیشه این ولایت مورد بی توجهی دولت وقت قرار گرفته است.
جعفری بین کابل و شهر نیلی با مشکلات فراوان تردد می کند. وی مجبور است برای هماهنگی امور، مسیر دورزه ای را طی نموده و از ولایت نا امنی مانند میدان شهر( بقول برخی، میدان وردک) عبور کند. جایی که فعالیت طالبان بسیار به چشم می خورد.
وی این مسولیت را با تمام خطراتش پذیرفته و اعتقاد دارد که این خطرات ممکن است برای هر زن دیگری که کارمند دولت است وجود داشته باشد. اما انی مشکلات و خطرات نباید وی را از انجام خدمت به مردم باز دارد.
عذرا جعفری امیدوار است که بتواند برای مردم محروم این ولایت تسهیلات اولیه مانند جاده ، کتابخانه ، مدرسه و درمانگاه بسازد.
هرچند این کار ساده ای نیست اما با پشتکار و علاقمندی بکاری که در این بانوی شجاع و فهیم سراغ داریم حتما می تواند مسولین مملکتی را مجاب ساخته و بودجه های لازم را برای این ولایت محروم بدست آورد.
رییس جمهور باید شخصا زمینه فعالیت اولین شهردار کشور را فراهم نماید تا این بانوی شجاع بتواند با دلگرمی تمام الگویی برای دیگر زنان کشور باشد.
هرچند این مساله از ریاست های متعدد ذیربط مردسالار بعید است اما توجه خاص رییس جمهور می تواند موثر باشد.
صبح پنجشنبه 26/10/1387

بنام خدا

 

For more info Visit

Website:   www.babamazary.blogfa.com 

 

   babamazary@yahoo.com          babamazary@gmail.com

تظاهرات گسترده در کابل